غذاهای ارگانیک

 

اصلاح نژاد در دامپروری ارگانیک

اصول و روش‌ها
راههای پیشگیری برای حفظ سلامتی حیوانات رابطه مستقیمی با کشاورزی ارگانیک دارد. انتخاب نژادهای مناسب برای شرایط محلی و تغذیه ارگانیک دو موضوع بسیار مهم است که این امر به نژادهای مناسب برای پرورش احتیاج دارد.
استفاده از نژادهای بومی حیوانات ممکنست شروع خوبی برای اصلاح نژاد ارگانیک باشد. حیوانات می توانند برا اساس خصوصیات فردی مناسب برای شرایط کشاورزی ارگانیک انتخاب شوند.
آنها می توانند با نژادهای جدید مناسب دورگه گیری شوند. بنابراین می توانیم نژادی با جنبه پرورشی مفید و همچنین تولید مناسب از نژادهای جدید بدست آوریم.
برای اصلاح نژاد، کشاورزی ارگانیک از روشهای طبیعی تولید مثلی استفاده می کند. به همین جهت استفاده از تلقیح مصنوعی ، انتقال جنین، دستکاری ژنتیکی ، همزمان کردن فحلی با هورمون برای تولید مثل توسط استانداردهای IFOAM توصیه نمی گردد.

هدفهای اصلاح نژاد
طی قرن گذشته ، نژادهایی با عملکرد بالا جایگزین نژادهای سنتی گردیده اند. همانند گیاهان با عملکرد بالا، این نژادهای جدید نیز احتیاج به جیره های غنی (کنستانتره) و بهترین شرایط زندگی را دارند.
همچنین حیواناتی با عملکرد بالا حساسیت بیشتری نسبت به نژادهای بومی به بیماریها دارند. در تنیجه نیاز آنها به درمانهای دامپزشکی امری غیر قابل انکار است. بنابراین برای کشاورزان خرده پا این نژادها گزینه مناسبی نیستند زیرا هزینه کنستانتره های غذایی و درمانهای دامپزشکی در مقایسه با درآمد حاصل از فروش فرآورده های آنها بسیار بالا خواهد بود.
بعلاوه در کشاورزی ارگانیک فرآورده اصلی حیوان( برای مثال شیر) تنها دیل نگهداری نیست.بهر حال کارهای اصلاح نژادی باید عملکرد حیوانات را به حد مطلوب برساند و این با هدف کشاورزی ارگانیک تفاوت دارد. برای مثال یک نژاد مرغ اصلاح شده که برای مزارع کوچک ارگانیک مناسب است فقط نباید تولید زیاد تخم مرغ داشته باشد بلکه تولید گوشت آن نیز مفید خواهد بودو بتواند ضایعات آشپزخانه و مواد موجود در حیاط را بعنوان غذا استفاده کند.
یک نژاد خوب گاو باید بتواند تولید شیر مناسب داشته باشد هنگامیکه از علوفه های خشبی و ضایعات مزرعه ( مانند کاه) استفاده می کند همچنین قدرت باروری بالا و مقاومت به بیماری را داشته باشد و در آخر اینکه بتوان از آن برای حمل و نقل و باربری استفاده کرد.

بیشترین عملکرد یا تولید در طول زندگی
معمولاً هنگام مقایسه عملکرد نژادهای مختلف گاو ، میزان تولید در طی  سال یا طی روز مد نظر قرار می گیرد. نژادهایی با عمکرد بالا در مقایسه با نژادهای بومی با تولید کم ، دارای عمر تولیدی کوتاهتری هستند. مثلاً عمر تولیدی یک گاو بومی بیشتر از 10 سال و با تولید روزانه 8 کیلو گرم شیر. بنابراین عملکرد گاو بومی نسبت به گاو اصلاح شده که دارای تولید 16 لیتر   شیر  در روز با عمر 4 ساله است خیلی بهتر خواهد بود.
هزینه سرمایه گذاری برای بدست آوردن یک گاو شیرده نسبتاً بالاست . برای مثال با پرورش و تغذیه یک گو ساله و یا خریداری یک گاو جوان تولید فرآورده های آن در درازمدت ادامه می یابد که برای کشاورز بسیار مهم بوده. این امر به اهداف اصلاح نژادی که فقط به تولیدات بیشتر در مدت زمان کوتاه توجه دارند، برمی گردد.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/۱/۱۱ - مهدی ابراهیمی